Vals licht

Foto: Toof producties/Reginald Kluijtmans

Exact een jaar geleden werd ik geportretteerd door @Toof producties/Reginald Kluijtmans. Ik was bezig met Branco & Julia, mijn derde roman. We zaten midden in de coronacrisis. Het was stil op straat. We hielden afstand, we hoestten en niesten in de elleboog, we schudden geen handen en wasten die regelmatig. De eerste vaccinatie was nog geen drie maanden ervoor gezet. Een zorgelijke tijd, waar we snel vanaf wilden zijn. Dat lijkt gelukt, alleen had niemand kunnen denken dat het licht aan het eind van de tunnel veroorzaakt werd door granaatexplosies en raketaanvallen.

Ster

Foto: Grand Foulard

Ik moet het niet doen, tellen hoeveel dagen ik hier nog ben, maar ik kan het niet laten. Natuurlijk verlang ik naar huis, maar ik zie op tegen het vertrek, het idee dat de zee straks achter me ligt en niet meer voor me.

Ik loop over de Zeedijk, voor de zoveelste keer. Elke keer anders, elke keer hetzelfde. Ik passeer de ster van Wim Opbrouck. Ik ken Wim niet, niet echt. Ik zag hem in films, ik zag hem bij VPRO’s Zomergasten, meer niet. Toch voel ik een band. We staan samen in de zomerbrochure van onze uitgever Manteau, vandaar. Hij met zijn dubbeldebuut ‘Het lied van de bultrug’ en ‘Hij wist het niet meer’, ik met mijn derde roman ‘Branco & Julia’. Dat schept een band. We zitten toch in hetzelfde schuitje. Zal ons boek het goed doen? Wat gaan de lezers ervan vinden? Spannende tijden. Heel gek, maar elke keer als ik die ster passeer, slaat mijn hart iets sneller.